១. កំណត់អ្នករៀន និងលទ្ធផលដែលចង់បាន
សរសេរមួយប្រយោគថា បន្ទាប់ពីស្តាប់ អ្នករៀនគួរអាចធ្វើអ្វី។ ជំនួស “យល់ពីទឹក” ដោយលទ្ធផលដែលអាចពិនិត្យបាន ដូចជា “អាចរាយឈ្មោះវិធីសន្សំទឹកបីយ៉ាង”។
កំណត់អាយុ កម្រិតអាន ពាក្យដែលអ្នករៀនបានស្គាល់ និងឧបករណ៍ដែលពួកគេប្រើ។ សំឡេងយឺតមិនតែងតែងាយស្រួលជាងទេ ប្រសិនបើប្រយោគវែង ឬមានគំនិតច្រើន។
២. សង់មេរៀនខ្នាតតូច
- ការណែនាំប្រាប់ប្រធានបទ និងអ្វីដែលអ្នករៀននឹងអាចធ្វើ។
- គំនិតមួយពន្យល់ចំណុចសំខាន់តែមួយដោយពាក្យសាមញ្ញ។
- ឧទាហរណ៍ភ្ជាប់គំនិតទៅស្ថានភាពដែលស្គាល់។
- សំណួរ និងផ្អាកទុកពេលឱ្យអ្នករៀនគិត មុនផ្តល់ចម្លើយឬបន្ត។
- សង្ខេបនិយាយឡើងវិញពីចំណុចដែលត្រូវចងចាំ។
៣. បំបែកស្គ្រីប និងសាកល្បងល្បឿន
បំបែកផ្នែកណែនាំ គំនិត ឧទាហរណ៍ សំណួរ និងសង្ខេបជាកថាខណ្ឌ។ វាជួយឱ្យអ្នកអាចកែ ឬបង្កើតតែផ្នែកដែលមានបញ្ហា ហើយងាយដាក់ពេលផ្អាកក្នុងកម្មវិធីកាត់ត។
ជ្រើសសំឡេង និងល្បឿនតាមការសាកល្បងជាមួយអ្នករៀន ឬគ្រូម្នាក់ទៀត។ កុំសន្មតថាសំឡេងមួយសមនឹងគ្រប់មុខវិជ្ជា។ សាកល្បងលើទូរស័ព្ទថោក និងបណ្តាញយឺត ប្រសិនបើនោះជាបរិបទប្រើប្រាស់ពិត។
៤. ផ្តល់ព័ត៌មានច្រើនជាងសំឡេងតែមួយ
ផ្តល់អត្ថបទពេញ ចំណងជើងរង និងរូបភាពដែលជួយពន្យល់គំនិត។ ប្រសិនបើរូបភាពមានព័ត៌មានសំខាន់ សូមពិពណ៌នាវានៅក្នុងសំឡេង ឬអត្ថបទជំនួស។ កុំដាក់ចម្លើយសំខាន់នៅក្នុងរូបភាពតែប៉ុណ្ណោះ។
សម្រាប់កញ្ចប់ដែលត្រូវផ្ញើតាមទូរស័ព្ទ សូមរក្សាឯកសារឱ្យតូច៖ សំឡេងមួយ អត្ថបទមួយ និងរូបភាពចាំបាច់ប៉ុណ្ណោះ។ ផ្តល់ឈ្មោះឯកសារច្បាស់ និងកំណែដែលបានពិនិត្យ។
៥. ពិនិត្យការពិត ការយល់ និងឯកជនភាព
- ឱ្យគ្រូ ឬអ្នកជំនាញពិនិត្យការពិត និងពាក្យជំនាញ។
- ឱ្យអ្នកនិយាយភាសាខ្មែរស្តាប់ការបញ្ចេញឈ្មោះ និងឃ្លា។
- សាកល្បងសំណួរយល់ដឹងជាមួយក្រុមតូច មុនចែកចាយទូលំទូលាយ។
- កុំបញ្ចូលឈ្មោះ សំឡេង រូបថត ឬព័ត៌មានផ្ទាល់ខ្លួនរបស់សិស្សដោយគ្មានមូលដ្ឋានអនុញ្ញាតត្រឹមត្រូវ។
- សម្គាល់ថាសំឡេងត្រូវបានបង្កើតដោយសំយោគ នៅពេលវាសំខាន់សម្រាប់ភាពច្បាស់លាស់ និងតាមគោលការណ៍របស់វេទិកា។
